เกิดใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน

posted on 06 Jul 2013 21:32 by chueaichashalala directory Fiction
แด่ผู้คนที่ต้องเปียกปอนเพราะสายฝน

 

          เมฆก้อนดำมหึมาปกคลุมท้องฟ้าจนแสงตะวันมิอาจแทรกผ่าน นกกระจอกยังไม่ทันหาอาหารได้ก็ต้องรีบบินกลับรัง

          ‘ฝนตกแต่เช้าอีกแล้ว’ ฉันรำพึงรำพันกับตัวเอง ยิ่งเมื่อนึกถึงสภาพตัวเองหากฝนตกระหว่างเดินทาง ฉันก็ชักจะอยากนอนอยู่บ้านเฉย ๆ สักวันหนึ่ง แต่ด้วยภาระและหน้าที่ ยังไงก็ต้องไป ไม่มีข้ออ้างข้อแม้ใด ๆ

          ฉันออกจากบ้าน สัมผัสสายลมซึ่งกรรโชกแรงจนพาต้นไม้หลายกระถางล้มนอนลงกับพื้น โชคดีที่ทั้งต้นไม้และกระถางยังปลอดภัยดี แต่ถ้าลมแรงขนาดนี้ก็คงกางร่มไม่ได้ ซวยอีกแล้ว ความจริงฉันควรจะซื้อเสื้อกันฝนมาเก็บไว้สักตัว แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากใส่นี่นา ฉันคิดเอาเองว่ามีแต่เด็กประถมเท่านั้นแหละที่เหมาะจะใส่เสื้อกันฝน เหตุผลค่อนข้างงี่เง่า เอาเถอะ

          “ไปสุรศักดิ์ค่ะ” พี่วินแมงกะไซค์พยักหน้ารับ แกสวมเสื้อฝนเรียบร้อยไร้กังวล มีแต่ฉันที่ต้องลุ้นเอาว่าจะโชคดีหรือโชคร้าย ร้ายฉันก็ไม่ต้องลุ้นนาน

          ซ่า...... ซ่า...... ซ่า.....

          รถวิ่งห่างจากปากซอยบ้านฉันไม่ทันถึงร้อยเมตร ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ กว่าฉันจะถึงที่หมาย ยังต้องขึ้นรถไฟฟ้าแล้วก็ต่อรถไปอีกต่อหนึ่ง ยามเช้าของฉันเป็นสีเทาทะมึน เปียก และหนาวเหน็บเช่นนี้มาหลายวันแล้ว

          ฉันล่ะเกลียดฝนจริง ๆ

 

          ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องเปียก ๆ หนาว ๆ เท่านั้นหรอกนะ สายฝนน่ะ ยังทำให้ฉันนึกถึงคนผู้ไม่พึงนึกถึงและเรื่องราวซึ่งฉันปรารถนาจะเก็บเอาไว้ในตู้เซฟเหล็กหนาเก้านิ้วรุ่นทริปเปิ้ลล็อก ดังนั้น นอกจากฝนอาจจะทำให้กายไม่สบายแล้ว ก็อาจทำให้ใจไม่สบายเพิ่มขึ้นไปอีก

          ฉันล่ะเกลียดฝนจริง ๆ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ

 

          จู่ ๆ สุภาษิตบทหนึ่งก็ผุดขึ้นในความคิด

          ‘เกิดใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน เกิดเป็นคนอย่ากลัวตาย’

          นั่นสินะ...

 

          พอตกบ่าย เสื้อผ้าฉันก็แห้งสนิท แสงแดดแรงจนอากาศร้อนระอุ ฉันนึกอยากให้ฝนตกอีกสักรอบ อากาศจะได้เย็น ๆ แต่นึกไปนึกมาแล้วฝนไม่ตกคงจะดีกว่า ตกทีไรก็ทำให้ใคร ๆ เขาเปียกปอนกันทุกที

          ยังไงฉันก็เกลียดการเปียกฝนอยู่ดีแหละ.

Comment

Comment:

Tweet

จะเปียกจนหนาว หรือจะแดดเผาจนร้อน
ถ้าเราทำใจให้สบายไม่ได้
อะไรก็คงไม่ดีทั้งนั้น...

#1 By winter-moonlight on 2013-07-07 20:28