ลวง

posted on 14 Sep 2013 00:09 by chueaichashalala directory Fiction

 

          ท้องฟ้าเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา กระนั้นท้องฟ้าก็ยังเป็นท้องฟ้าเสมอ ทว่าความรู้สึกของคนเรากลับตรงกันข้าม ถึงแม้การแสดงออกจะเหมือนเดิมทุก ๆ วัน แต่ความรู้สึกข้างในใจกลับเปลี่ยนแปลงได้ทุกวินาที

          หัวใจคนเราเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เลย... ใช่ไหม?

          น้ำตาหยดหนึ่งหยาดลงมาที่แก้มนวล มือเรียวรีบปาดน้ำตาออกด้วยกลัวโปสการ์ดในมือจะเปรอะเปื้อน เสียงฝนด้านนอกทำให้หัวใจหญิงสาวเปล่าเปลี่ยวนัก เธอหวนกลับไปนึกถึงวันวานที่เธอยังไม่เดียวดาย วันวานที่เธอยังมี ‘เขา’ อยู่เคยข้าง

 

 

“...อากาศที่นี่หนาวมาก วันนี้หยิบรูปของเรามานั่งดูแล้วคิดถึงเธอจัง สัญญาว่าจะรีบกลับไปหานะครับ...”


          บนตักของเธอคือโปสการ์ดใบล่าสุดที่เขาส่งให้ ส่วนกล่องเหล็กสีน้ำเงินบนโต๊ะตรงหน้าเธอยังมีโปสการ์ดจากเขาอีกหลายใบ แต่ก่อนเขามักจะส่งโปสการ์ดมาให้เธออย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง หลังจากโปสการ์ดใบล่าสุดเมื่อสามปีที่แล้ว เขาก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย และเธอพยายามอย่างไรก็ติดต่อเขาไม่ได้เช่นกัน เธอจึงได้แต่คอยอย่างอดทน วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เฝ้าหวังว่าอย่างน้อยบุรุษไปรษณีย์อาจจะนำข่าวคราวของเขามาส่งให้เธอในสักวันหนึ่ง แต่จนแล้วจนเล่า ผ่านไปหนึ่งปี สองปี และสามปี เธอก็ยังติดต่อเขาไม่ได้ เธอกังวลใจทุกวันว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง อาจจะกำลังแย่ ต้องการความช่วยเหลือ เขาอาจจะตกงานหรือมีปัญหาอะไรบางอย่างที่ทำให้ติดต่อเธอไม่ได้ แต่เธอก็หวังว่าอย่างน้อยเขาจะยังมีชีวิตอยู่ และเฝ้าภาวนาทุกคืนให้ความหวังนี้เป็นจริง

          แล้ววันหนึ่ง เพื่อนของเธอก็มาหาถึงบ้าน หน้าตาตื่นตกใจมาก

          “ฉันได้ข่าวแฟนของเธอแล้ว”

          “จริงหรือ นั่งก่อนสินั่งก่อน”

          “แต่เธอต้องทำใจดี ๆ ก่อนนะ” เพื่อนเธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังชวนให้หญิงสาวหวาดหวั่นว่าจะได้ฟังข่าวร้าย

          “แย่มากเลยหรือ”

          “ฉันกลัวเธอจะรับข่าวนี้ไม่ไหว แต่ฉันก็อยากให้เธอรู้”

          “เขา... ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม”

          “เธอตั้งใจฟังให้ดีนะ” เพื่อนเธอจับมือเธอ บีบเบา ๆ คล้ายจะให้กำลังใจ

          “แฟนของเธอ... แต่งงานกับผู้หญิงไทยคนหนึ่งที่เมืองนอกไปแล้ว จดทะเบียนกันเรียบร้อยแล้วด้วย”

          “คุณแม่เขาวานให้ฉันมาบอกเธอตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว แต่ฉันไม่กล้า ตัดสินใจอยู่นานว่าจะบอกเธออย่างไรดี ฉันรู้ว่าเธอรักเขามากขนาดไหน”

          “แล้วทำไม... ทำไมท่านไม่บอกฉันเองล่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา

          “ท่านไม่กล้าสู้หน้าเธอ ท่านยังไม่ยอมรับหญิงคนนั้นด้วย ท่านว่าเขาต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องก่อน”

          “...”

          “เป็นอะไรไปรึเปล่า” เพื่อนเธอพูดพลางบีบมือเธอเบา ๆ

          “ช่างเถอะ... ฝากบอกท่านว่าช่างเถอะ” หญิงสาวชักมือออก

          “...”

          “ช่างเถอะ...” หญิงสาวเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาทอดนิ่งยากจะบอกความรู้สึก ราวกับว่าดวงใจของเธอได้ล่องหนหายไปเสียแล้ว เธอพูดเท่านั้นแล้วจึงได้แต่นั่งนิ่ง มิรู้จะเอื้อนเอ่ยความรู้สึกในยามนี้เป็นถ้อยคำได้อย่างไร แปลกใจหรือ ไม่ เธอไม่แปลกใจเลย เรื่องแบบนี้เธอเคยคิดตั้งแต่เดือนแรกที่เขาไม่ติดต่อเธอเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่เธอรู้สึกเศร้า... เศร้าจนไม่สามารถจะเศร้าได้อีกแล้ว เธอร้องไห้จนไม่อาจจะร้องไห้ได้อีก การรอคอยตลอดเวลาสามปีกลายเป็นความว่างเปล่า ว่างเปล่าในชั่วพริบตา! สู้คิดว่าเขาตายไปแล้วยังจะดีกว่าต้องทนรับความจริงอันเจ็บปวดเช่นนี้

          หญิงสาวสูดหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนของเธอ

          “ขอบใจเธอมากนะที่มาบอก ฉันคงได้แต่หวังว่าเขาทั้งสองคนจะมีความสุขดี”

          ถึงเพื่อนเธอจะแปลกใจ แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไรเธอต่ออีกเพราะเข้าใจว่าเธอคงจะทราบข่าวนี้มาก่อนแล้วจากอากัปกิริยาที่เธอแสดง ทั้งคู่พูดคุยกันต่อสักครู่ก่อนเพื่อนเธอจะลากลับไป

 

          คืนนั้น หญิงสาวหยิบโปสการ์ดใบสุดท้ายจากเขาขึ้นมาแนบไว้ตรงดวงใจของเธอ ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความปรารถนาว่าเธอจะได้อยู่ในโลกแห่งความฝันตลอดกาล.

Comment

Comment:

Tweet

อ่านจบแล้วละ
แต่คิดไม่ออกว่าจะเม้นอะไรดี
ขอติดไว้ก่อนนะ :P

#1 By winter-moonlight on 2013-09-18 05:49