รอคอย

posted on 23 Nov 2013 04:45 by chueaichashalala directory Fiction, Diary

          สายลมพัดพาความหนาวเย็นมาเยี่ยมเยียนอีกครา ใบหญ้าไหวเอนตามแรงลม ดอกหญ้าสะบัดพริ้วสวยงามราวเป็นนักจินตลีลามืออาชีพ จากเนินหญ้าแห่งนี้ มองไปจนสุดสายตาก็จะพบเพียงขอบฟ้าและเนินเขาซึ่งล้วนอยู่ต่ำลงไปเบื้องล่าง ฉันนั่งอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดในบรรดาเทือกเขาแถบนี้ทั้งหมด และกำลังทอดกายลงรอเวลาเมื่อพระอาทิตย์จะโผล่จากหมู่เมฆเบื้องล่างขึ้นมากล่าวอรุณสวัสดิ์ในยามฟ้าสาง

          เมื่อไม่มีอะไรทำนอกจากรอเวลาเท่านั้น ฉันจึงได้แต่คิดสะระตะไปเรื่อยเปื่อย คิดไปคิดมา ความคิดก็กลับมาจ่อมจมวนเวียนอยู่กับเรื่องเดิม ๆ ที่สลัดไม่พ้นหัวสักที เวลาหลายปีที่ผ่านมาไม่อาจทำให้มันจบสิ้นหรือถูกลืมแต่อย่างใด ทว่ากลับยิ่งตอกย้ำให้ประจักษ์ชัดถึงอิทธิพลอันมหาศาลยิ่งต่อดวงใจน้อย ๆ ของฉัน เท่าที่ผ่านมา ฉันก็ได้แต่รอคอยเฝ้าหวังว่าปมนี้จะคลี่คลายลงเองในที่สุด ทว่า การรอคอยคราวนี้คงไม่อาจเป็นอื่นได้นอกจากการรอคอย ดังนั้น ทุกครั้งที่ฉันหลุดลอยไปในห้วงความคิดของตน ก็มักจะเผลอถูกเศษเสี้ยวความทรงจำของเรื่องที่ว่านี้บาดเอาอยู่เสมอ แม้จะยังไม่รู้ต้นเหตุแน่ชัดว่าทำไมปมนี้จึงไม่อาจคลี่คลายได้โดยง่ายเมื่อบรรลุเงื่อนไขต่าง ๆ แล้วเฉกเช่นปมอื่น ๆ แต่ฉันก็ยังคงเชื่อว่าการรอคอยย่อมมีวันสิ้นสุด กระนั้นก็รู้สึกทรมานคล้ายการรอคอยกำลังบีบรัดฉันให้หมดลมหายใจลงช้า ๆ ให้กระดูกฉันค่อยแตกและแหลกลงทีละน้อย...

          โอ! เมื่อไหร่มันจะจบกันสักที!

          ฉันเหลือบดูเครื่องบอกเวลาที่ข้อมือซ้ายก่อนจะหันไปมองขอบฟ้าเบื้องหน้า ทั้งเมฆและหมอกจับตัวหนา ไม่มีทีท่าจะจางลงง่าย ๆ ท้องฟ้าซึ่งเคยเป็นสีเดียวกับมหาสมุทรลึก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าซีดจางคล้ายผ้าสีตก พระอาทิตย์ยังคงเร้นกายอยู่หลังเมฆหนา หมดโอกาสเห็นภาพพระอาทิตย์ขึ้นอย่างในรูปถ่ายอีกเช่นเคย การรอคอยล้มเหลวเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

          ฉันบอกลาเนินหญ้าแห่งนี้เป็นครั้งที่สองพันสี่สิบแปด ได้แต่หวังว่าการบอกลาครั้งที่สองพันสี่สิบเก้าในวันพรุ่งนี้ คงจะเป็นการบอกลาครั้งสุดท้ายจริง ๆ แล้วนะ

Comment

Comment:

Tweet

บางทีมันก็คงยาก
อยากจะลามาหลายล้านหน
แต่ตัดใจไม่เคยขาดซักทีสินะ
เพราะลึกๆในใจ ยังไง๊ยังไง ก็อยากจะรอ

#1 By winter-moonlight on 2013-11-23 18:55